Kuba Żmijewski

Kuba Żmijewski

3 luty 1989

Łódź - Wrocław - Windsor - Wrocław

Kuba nigdy nie był grzecznym chłopcem. Zawsze  zawsze niosło go tam gdzie być nie powinien, bo przecież zwykłe życie zwykłego chłopaka nie jest przyjemnie i niczego ciekawego za sobą nie niesie. Orłem w nauce też nigdy nie był. Z klasy do klasy przechodził zapewne dzięki czarującemu uśmiechowi, który nie podobał się jedynie matematyczce. Do dziś nie wie dlaczego. Polonistka wielbiła go pod niebiosa za tak zwany 'talent literacki', którego on nigdy w sobie nie dostrzegał. Wiedział jedynie, że ma wielki talent do pakowania się w kłopoty. W I klasie na przykład, żądny wiedzy chemicznej postanowił sprawdzić co pali się szybciej i dlaczego jest to śmietnik na drugim piętrze, w II klasie, na wycieczce szkolnej w Karpaczu, jako zapalony geograf i podróżnik postanowił sam zwiedzić pobliskie lasy, co spowodowało u niego zapalenie płuc i dwutygodniowy pobyt na zwolnieniu lekarskim. W III klasie natomiast, wraz ze swoim najlepszym przyjacielem, Rafałem, postanowił wykraść próbną maturę z matematyki. Tylko interwencja ojca i pisemne oświadczenie, że po ukończeniu szkoły nigdy więcej do niej nie przyjdzie, pozwoliło mu uniknąć zawieszenia w prawach uczniach. 

Tak, zdecydowanie nauka nie była jego mocną stroną. Nie to co piłka nożna, która od zawsze była całym jego życiem. Już jako mały chłopiec biegał po ulicy i kopał piłkę (zazwyczaj rozwalał przy tym okna sąsiadów, ale z czasem zaczęli oni przymykać na to oko - ile razy można targać go za uszy i grozić wlaniem w tyłek?). Szkolił swoje umiejętności w amatorskim klubie dla dzieci w Łodzi, chcieli wziąć go nawet do ligii zawodowej, ale tato Romek zaparł się rękoma i nogami, że NAJPIERW NA STUDIA! No i tym sposobem wylądował we Wrocławiu na Akademii Wychowania Fizycznego. Stwierdził, że jak tylko zrobi licencjat rzuci całe to studiowanie w diabły i zacznie interesujące i pełne przygód życie najlepszego na świecie piłkarza. Studia jednak go wciągnęły, tak samo jak weekendowe imprezy w Alibi i coraz to nowe koleżanki, których imion nawet nie mógł spamiętać. Cóż, pani Helenka z Akademika załamywała nad nim ręce jak tylko padał o czwartej nad ranem na kolana i niemal błagał by wpuściła go do pokoju bo znów zgubił klucz a przecież taka ładna koleżanka z nim przyszła! Po obronie licencjatu wyjechał na Wyspy. Razem z Rafałem dorwali sezonową pracę w barze, która przeciągnęła się na cały rok, więc zamiast kończyć studia, chwilowo kończy czwarty rok. Nie ma jednak nic przeciwko, bo on bardzo chętnie studiowałby do końca życia.

Zawodostwo w piłce też jakoś mu przeszło. Co piątek gra amatorsko z chłopakami w jednym z wrocławskich klubów i to mu w zupełności wystarcza. 

Ojezus! Omatko! Owszyscyświęci! Tak po krótce można scharakteryzować Kubę. Nie usiedzi na miejscu dłużej niż pięć minut, nie ma szans na jakieś dłuższe skupienie skoro wokół tyle się dzieje! Kuba robi milion rzeczy na raz, jest w tysiącu różnych miejsc w tym samym czasie i rozmawia z piętnastoma osobami w tym samym czasie. Paranoja. Ale Kuba lubi swoje życie, lubi to że potrafi dogadać się praktycznie ze wszystkimi. I lubi ten swój zawadiacki uśmieszek, który działa na dziewczyny. Bo Kuba generalnie lubi dziewczyny i jakoś ciężko mu się przekonać do stałego związku, mimo że gdzieś tam w środku przebąkuje, że miałby ochotę na nutkę stabilizacji. A propos nutek - słoń mu na ucho nadepnął. O ile tańczy całkiem nieźle, to jeżeli chodzi o jakiekolwiek instrumenty to klękajcie narody!Nawet z cymbałkami i trójkątem mu nie po drodze. Oprócz tego Kuba ma anielską cierpliwość i załatwia sprawy raczej dyplomatycznie, chyba że ktoś mocno go zdenerwuje, wtedy robi się nieciekawie. Bo może i jest z reguły potulny jak przyćpany baranek, ale jeżeli ktokolwiek ośmieli się powiedzieć coś złego na jego przyjaciół, to zje wypluje, zakopie, odkopie i wrzuci pod walec. Ma chłopak wyobraźnię, tego mu odmówić nie można. Swoim uroczym usposoebieniem łatwo zjednuje sobie ludzi - przydaje się to jak wpada w tarapaty, co zdarza się nad wyraz często.

---

Kuba zaprasza!